Dinsdag 21 oktober
Ontwaken in Saint Croix Volvestre, Frankrijk
KM122388
Als we buiten nog even staan te overleggen stopt er op de stoep een oude auto waar een redelijke jonge dame met een kindje op de arm uitstapt. Tweegrote harige honden blijven op de achterbank zitten.
‘Dame’. Ik heb wel eens gelezen dat een dame een vrouw is met een zekere allure.
Nee, dat heeft deze vrouw niet. Ze stinkt een uur in de wind naar oud zweet. Niet zomaar oud zweet maar zweet van minstens een week oud. Als er een graadmeter voor oud zweet zou bestaan dan zou deze vrouw de hoogste graad scoren. Zo erg dus!
Ik heb tijdens mijn werk veel mensen gezien en bezocht, en daar zaten ook echt hele vieze mensen tussen, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit iemand heb ontmoet die zo sterk naar oud zweet rook als deze vrouw.
Ze gaat de winkel in waar wij ook in moeten. We wachten even voordat wij ook naar binnen gaan, maar eigenlijk maakt dat niet uit. Je kunt bijna de damp van zweetlucht zien hangen waar ze loopt.
Het personeel zou er iets van moeten zeggen, maar dat lijkt haar wel goed te kennen, en durft dat misschien niet.
We proberen haar in de winkel te ontwijken maat op een onoplettend moment loopt ze toch opeens vlak achter ons langs. Gatverdamme, het lijkt wel of er een enorm stuk brie van ver over datum voorbij komt.
We hebben medelijden met het kindje wat de vrouw constant op haar arm draagt. En zelfs bijna medelijden met de honden die nog in de auto zitten. Wat moet het gruwelijk stinken in die auto.
We wachten tot ze klaar is bij de enige kassa van de winkel. En dan nog wat minuten tot de lucht een beetje weg is.
Zo, dat was een heel verhaal over een zweetdame. Maar het was ook echt heel erg.
We kopen wat noodzakelijke levensmiddelen en een baguette in de hoop dat die laatste nog niet naar zweet ruikt 😉.
Als we buiten komen zien we aan de overkant wat zeer onverzorgde en verdwaasde zwerftypes op een stoepje zitten. Net als de zweetdame in kledij uit de hippieperiode, waar helemaal niks mis mee is, maar sinds de hippieperiode lijkt de kledij ook nooit meer gewassen.
We hadden eergisteren, toen we dit dorpje binnenreden, al een beetje unheimisch gevoel. Dat wordt nu weer wat versterkt.
Prima dus om verder te rijden na het ontbijt. Niet nadat ik al het herfstblad van de voorruit van de camper heb gehaald. We snappen niet dat er nog blad aan de boom boven ons zit, zoveel is er de afgelopen 2 dagen gevallen.
De crackdame naast ons zit waarschijnlijk in een trance. Ze kijkt steeds maar naar beneden en we zien nog niet het kleinste beetje reactie als ik het blad verwijder en wat later de camper start en wegrijd.
Triest, maar misschien vindt ze dat zelf niet zo.
 |
|
Nou leek de zeetdame misschien het hoogtepunt van de dag maar dat gaat De Col de Latrape worden, de eerste col van een aantal die we over willen.
Dat hoogste punt gaan we net halen mar dan is op ergens midden in een dorp de enige doorgaande weg opengebroken, en ook goed ook. Er zijn geen omleidingen, dit is de enige route.
We zagen een paar honderd meter terug wel iets van ‘barriere’ op een geel bord maar konden ons niet zo heel goed voorstellen dat de enige weg die over de col leidt geblokkeerd zal zijn.
En toch is het zo!
Hebben we dan ergens aan het begin van de col al een bord gemist? Stonden wij met de camper dan net achter het bord?
Dan moeten we nu op de weg terug maar eens goed opletten want er zit niks anders op dan helemaal terug te rijden en een andere route te nemen.
Weer terug in het duistere dorp Saint Croix Volvestre waar we net vandaan komen zien we geen enkel aanwijzing dat de col ergens afgesloten is. Iets met ‘Franse slag’ dan misschien?
|
|
|
|
|
Die vinden we bij Le Lac de Bethmale, een populair gebied voor wandelaars en vissers. Dat is ook wel te merken als we arriveren aan het einde van de middag.
Op een paar kleine plekjes na staat het helemaal vol geparkeerd, en er komen nog steeds auto’s aan. We parkeren onze bus ergens langs de kant en wachten rustig tot er een geschikte plek vrijkomt.
Na een goed uur begint het leeg te lopen en kunnen we de bus achteruitparkeren op een geschikte plek voor de nacht. En als startpunt voor een wandeling morgenochtend.
Er staat nog een andere camper. Het wordt al snel pikkedonker en het belooft een rustige nacht te worden. En natuurlijk zijn er wat uilen aan het roepen, maar die lijken met ons mee te reizen.
Misschien gaan ze wel mee naar huis. En anders nemen we er een paar.
Dinsdag 21 oktober
Overnachten in Saint Lac de Bethmale, Frankrijk
KM122388
Geen opmerkingen:
Een reactie posten