Maandag 6 oktober
Ontwaken in Entrains sur Nohair, Frankrijk
KM 121465

Naar de bakker hoeven we niet want van het brood dat we gisteren hadden gekocht is de helft nog over. En dat is heerlijk om te roosteren in onze Red Copper Flip Switch.
We besluiten om hier vandaag te blijven. Het is een prima camperplaats. Een Air Municipale, gratis door de gemeente ter beschikking gesteld. Een vrijwillige bijdrage voor de plaatselijke school wordt wel op prijs gesteld. Die kan gedeponeerd worden in een soort van mini brievenbusgleuf in het sanitairgebouwtje.
Dat is een sober geheel maar prima. Een paar toiletten, wat wasbakken aan de buitenzijde, en zelfs een douche. Wel alles met koud water.
Er zijn 4 stroompunten voor wie het wil. Zelfs die zijn gratis. Maar wij hebben geen externe stroom nodig.
Ook is er ... een sanizuil waar gratis water getankt kan worden voor de camper en waar het chemisch toilet geleegd kan worden.
Dan is er nog een grote afvoerput waar je boven kunt rijden om de vuilwatertank te lozen.
Er is plek voor ongeveer 15 campers.
En de bakker en een kleine ‘super’markt zijn om de hoek. Nou, wat wil een camperaar nog meer?

klaar voor de wandeling Moniek?

Wandelen, dat willen we. In de Komoot app zien we een wandeling van 10 kilometer die vooral via onverharde paden en langs een ongebruikte spoorlijn door het veld gaat, maar op het laatst ook weer door het dorp komt. Prima, dan zien we dat straks ook uitgebreid.

Het is heerlijk weer en na een goed kwartier trekken we de fleeces al uit. Het is geen bijzondere route maar wel lekker voor een paar uurtjes. Onderweg vinden we onder een boom nog wat vergeten noten die nog heel goed smaken. In de zomer heeft het hier volgestaan met zonnebloemen. Dat moet een prachtig gezicht zijn geweest. Nu is het een soort van zonnebloemkerkhof geworden.
Vincent van Gogh zou er nog depressiever van zijn geworden.





Als we na 2 uren ‘ons’ dorp weer binnenwandelen zingen we niet ‘We zijn er bijna’ of ‘Wij lopen de vierdaagse mee’ maar het volledige ‘Hallo Meneer de Uil’, geïnspireerd door de uilen van gisterenavond.
‘Hallo Meneer de Uil’, was vanaf 1968 vele jaren  op TV. Die tune is zo blijven hangen dat wij hem nu beiden foutloos uit ons geheugen weten te zingen. Zo ingebakken, bijna Artificial Intelligence.
Nu ‘Meneer de Uil’, eerder deze week al ‘Skippy’, benieuwd wie de volgende zal zijn.
Da’s het leuke van ouder worden, steeds meer herinneringen om op te halen. Als je ze tenminste nog kunt herinneren, en ze hopelijk ook leuk zijn.

Jezus, wat een godvergeten en versleten dorp is dit zeg. Verwaarloosde of verlaten huizen en zo goed als niemand te bekennen.
Zo’n dorp uit een of ander TV-programma waar je een pandje voor 1€ kunt kopen, maar dan wel moet investeren in restauratie en iets economisch gaat betekenen voor de gemeenschap.
Triest is het hoewel de verrotte deuren en luiken ook wel weer aardige plaatjes opleveren.
Maar ze zeggen weleens ‘ik zou hier nog niet dood gevonden willen worden’ (denk dat dat ook heel lang zou kunne gaan duren), nou, hier laat je je hond nog niet dekken.

Bij de bakker aangekomen worden we ook niet vrolijker. Morgen (dinsdag) is hij gesloten. Geen verse baguette dus morgenochtend.
Gelukkig hebben we afbakkers voor nood bij ons. Om 15:00 zijn we terug bij de camper en kunnen we nog heerlijk een paar uurtjes buiten zitten. En hebben we wel crackers met pindakaas en hagelslag verdiend. Voer om aan te sterken.

We maken een eenvoudig maaltje, breien/haken, schrijven en lezen wat, en leggen een kaartje.
Meneer de Uil in de boom achter ons begint weer te roepen. Aaahhh, nu versta ik het ineens wat hij roept: ‘Oogjes dicht en snaveltjes toe’!
De hoogste tijd voor ons ons om te gaan slapen.

Maandag 6 oktober
Slapen in Entrains sur Nohair, Frankrijk
KM 121465