Vrijdag 31 oktober
Ontwaken in Arguedas, Spanje
KM 123025

Het was een rustige nacht. Om 07:00 uur startte het rumoer rond de fabriek. Een ander zou er misschien last van hebben en daardoor nooit meer op zo’n plek gaan staan maar wij vinden het niet erg.
Wij zijn allang blij dat de gemeente een gratis legale plek aanbiedt voor overnachting.

Dan maar op zoek naar de supermarkt. Een bakker zien we niet zo snel op google maps maar de supermarkt zal ook vast vers brood verkopen.
Het is een nette vrij nieuwe buitenwijk waar de supermarkt zit. Rijtjeswoningen met rolluiken en allemaal een soort van voorportaaltje waarin een gordijn hangt. Ik was al heel lang niet meer in Spanje geweest maar ik herken het gebruik ervan.
Hoe zou dat werken als je aan de lokale postbode vraagt waar Pedro of Manuela of Antonio woont, maar je weet het huisnummer niet? Hij zal zoiets antwoorden als ‘Dat is het huis met het groen/wit gestreepte gordijn met rode flosjes aan de onderkant’.

De supermarkt dan.
Ook hier verschuilt de winkel zich achter een smalle winkeldeur die je zomaar voorbij zou lopen. We kopen een brood en nog wat andere levensbehoeften bij de zeer vriendelijke man. Het brood wat we er in eerste instantie appetijtelijk vinden uitzien kunnen we beter maar niet nemen, probeert de man ons duidelijk te maken in het Spaans.
Als we het niet begrijpen slaat hij met het brood op de wand naast hem, en het geluid klinkt nogal naar gisteren. ‘Aha, from yesterday?’, vragen we hem.  ‘Si’, antwoord hij. Kijk, we komen er wel.
Dan het andere brood van vandáág maar.

In de winkel zeggen alle aanwezige klanten ons vriendelijk ‘olá’ en ‘buenos dias’, en ook op de weg terug naar onze camper groet iedereen op straat ons vriendelijk. Jeetje, wat een verschil met Frankrijk.
Dus het ligt toch niet aan ons, zus….

Terug op de camperplek is het alweer wat leger. We zien diverse campers al richting Bardenas Reales rijden. Maar eerst maar eens ontbijten met het brood wat tweede keus was maar toch heel lekker blijkt te zijn.

Dan op pad naar het Wilde Westen. Bardenas Reales, een gebied wat vroeger regelmatig als decor werd gebruikt voor westerns. Wij maar denken dat veel westerns in Amerika waren opgenomen, maar dan blijken toch veel klassiekers van o.a. Sergio Leone in Spanje te zijn opgenomen.
Nou waren de meeste daarvan wel in de Tabernaswoestijn in een ander deel van Spanje, zoals bijvoorbeeld ‘A fistfull of dollars’ en ‘Once upon the time in the West’, maar ook in Bardenas Reales werden vroeger westerns opgenomen.
Later zijn ook o.a. ‘The Counselor’ met Brad Pitt, en delen van ‘Games of Thrones’ hier in Bardenas Reales opgenomen.
Een bijzonder gebied dus.
https://www.spanjevoorjou.com/bardenas-reales.html

We hoeven niet meer langs het infocentrum voor de route. Nou is die niet zo moeilijk. Er is maar een toegangsweg. Bij een kazerne aangekomen (want er is een militair terrein midden in het gebied) rechtsaf en dan een rondje rijden van 35 kilometer tot weer bij de kazerne aangekomen, en dan weer rechts. Nou, daar hebben we geen navigatie voor nodig. Er mag niet zomaar overal gestopt worden langs de route maar er schijnen stopplaatsen genoeg te zijn.

De weg is onverhard. Gelukkig zijn er geen grote zandwolken en hooibalen die voorbij waaien zoals in een beetje klassieke western. Het hobbelt wel bij vlagen maar of het met een paard 35 kilometer lang heel veel comfortabeler zou zijn betwijfelen we.

Wat een prachtig gebied! We voelen ons bij vlagen beland in een nieuwe film van de geest van Sergio Leone, en als we de oren heel goed spitsen menen we ook flarden muziek van Ennio Morricone te horen.
Het wachten is nog op het verschijnen van de tweede indiaan. De eerste Krijger zit al de hele rit naast me.
Wij zijn totaal geen stadsmensen maar dit zijn de uitstapjes waar we van houden.

Al vanaf het begin van de rit passeren we of worden we gepasseerd door dezelfde auto met Nederlands kenteken. Een Alfa Romeo Giulia. Kijk, dat zijn nou auto’s voor liefhebbers. En zo snel als die dingen kunnen, zo traag rijden ze door deze filmset als wij.
De beste man bij het informatiekantoor vertelde dat we er ongeveer tweeëneenhalf uur voor uit moesten trekken, maar het zullen er uiteindelijk vijfeneenhalf worden.
Net zoals voor het Nederlandse ‘Alfa-stel’, dat we bijna aan het einde van het rondje spreken bij het markantste punt van het park, de Cabezo de Castildetierra.
Een leuke spontane ontmoeting waarbij we ouderwets foto’s maken van elkaar (dus geen selfies).
Ik had onderweg overigens ook al stiekem foto’s gemaakt op afstand van die mooie Alfa.
(note: ondertussen hebben Marjan en John die ontvangen)



Tegen 17:00 u komen we weer aan op hetzelfde saaie parkeerterrein voor de overnachting als afgelopen nacht.

Halverwege de avond, als het al goed donker is, wordt er opeens op de deur geklopt. Ja, en dan maakt de man van de twee natuurlijk open. Toch?
‘Hoort wie klopt daar kinderen? Óf: 'Hoort wie klopt daar? Kinderen?'. En inderdaad, ik zie een stuk of vier Spaanse kinderen staan die iets van ‘Olá’ en nog wat Spaans zeggen, maar ik snap er geen hout van. Ik zeg maar ‘no hablo espanol’ want dat is naast ‘je ne parle pas francais’ toch wel een van de eerste belangrijke zinnen om te kennen als je naar het zuidwesten van Europa reist.
Ik wimpel ze dus eigenlijk maar een beetje af. Maar geen probleem, ze zeggen heel beleefd weer gedag.
Maar ik heb de schuifdeur nog niet goed en wel dichtgeschoven of Monique zegt ‘Het is Halloween, misschien komen die kinderen dáárvoor’. Dus ze doet de deur weer open en roept ze terug.
Nu pas zie ik dat ze zwarte pakken aanhebben met een wit skelet aan de voorkant. Mij maak je dus niet zo gauw aan het schrikken daarmee.
Monique geeft ze wat snoepjes en de kinderen bedanken uiterst beleefd. Voorbeeldkinderen, ze bestaan echt.

Welterusten allemaal.

vrijdag 31 oktober
Overnachten in Arguedas, Spanje
KM 123066