Potten en pannen

Donderdag 2 oktober
ontwaken Volklingen
KM 121029

Het is twintig minuten lopen naar de dichtstbijzijnde bakker, Adolph’s Brotladen. Adolph….. Wie heet er nu nog Adolph in Duitsland? Ik weet, het is geen Adolf, maar toch.
Het is iemand die waarschijnlijk na de oorlog is geboren en dan noem je je kind toch geen Adolph of Adolf?

Maar goed, het is wel de dichtstbijzijnde bakker dus we gaan toch maar op pad door de ongezellige straatjes met rommelige huizen van de buitenwijken van Volklingen.
We vragen ons onderweg af of de bakker een typische kleine snor zal hebben.

Adolph lijkt goed gebakkerd te hebben te zien aan (klik op 'read more'voor de rest)

de dikke Porsche voor de deur.
Als we de winkel binnengaan zeggen we ‘Morgen’ (met Duits accent uiteraard), en steken daarbij beiden uit gewoonte onze rechterhand op, zoals je ook op de fiets zou doen als je een bekende tegenkomt, maar realiseren ons meteen dat zo’n handgebaar misschien niet goed kan vallen in een bakkerij die Adolph’s Brotladen heet.

Gelukkig ziet Eva, de vrouw achter de balie, hier niets vervelends is en helpt ze ons vriendelijk aan een Duits brood (ja, als je toch in Duitsland bent…) en een Poedingbreutsjen. Verder zien we in de winkel niemand in wie we een Adolph zouden kunnen vermoeden.

We lopen via een andere ongezellige route én een sigarettenautomaat terug naar de camper. En hebben we het nog even over de film over ‘de’ Adolf waarin deze na bijna 70 jaar wakker wordt in Berlijn op de plek waar hij zelfmoord pleegde.
We hebben de film meermaals gezien. Komisch, cynisch, beangstigend soms, en nog zeer actueel. Én met een boodschap.
Wij vinden het een aanrader: [https://nl.wikipedia.org/wiki/Er_ist_wieder_da_(film)] 

Van thuis hadden we nog wat etenswaren uit onze koelkast meegenomen waaronder Schwarzwalder Schinken zodat we nog een echt Duits ontbijtje kunnen maken. Brot mit Schinken und Ei.

Dan op pad maar naar de fabriek. TomTom laat ons in de stad bijna klem rijden onder een doorgang van 2.10 m hoog, maar gelukkig kan ik net op tijd een stukje achteruit.
De oude ijzerfabriek is niet te missen. De roestige potten en pannen en ketels steken hoog boven alles uit.
Ik vind het prachtig maar Monique heeft besloten om niet mee te gaan. Ze heeft op de website gekeken en denkt dat ze het snel gezien zal hebben, en mij misschien alleen maar in de weg zal lopen.
Zelf verwacht ik wel een uurtje of vier met mijn camera hier rond te dolen.
In Duisburg is iets vergelijkbaars; het Landschaftspark [https://www.landschaftspark.de]. Daar zijn we al een aantal keren geweest. Het voordeel van die locatie is dat het 24/7 toegankelijk is, en dat je ook met een fiets overal tussendoor kunt. Erg bijzonder om langs te gaan als je in de buurt bent.

Ik parkeer de camper op het grote en bijna lege parkeerterrein zodanig dat Monique goed zicht heeft op de ‘potten en pannen en ketels’. En misschien kan ik dan straks nog van grote hoogte naar haar zwaaien. Als ik zo hoog durf dan, want ik heb hoogtevrees.

Ik wil niet teveel spullen mee met de vele ijzeren smalle trappen in het verschiet dus neem alleen de 14-35 en de 24-105 mee voor op de camera. En wat lekkers om te snacken en te drinken natuurlijk. Want wie weet ben ik de hele dag wel onder de (potten en) pannen.

Ik betaal €17 entree en in de eerste de beste ruimte ben ik meteen al in mijn sas. Dat wordt smullen vandaag. Temeer ook omdat het ontzettend rustig is en ik af en toe het idee heb dat ik de enige bezoeker ben.

Ik hou hiervan. Het is toch bijna een kunstwerk. Hoe fascinerend hoe mensen dit allemaal zo bedacht hebben en dat het ook nog werkt(e).
Potten, pannen, ketels, buizen, ovens, transportbanden, rails, etcetera. En alles werkt(e) samen, en elk onderdeel was weer afhankelijk van een ander onderdeel.

Op een gegeven moment komt de beslissing of ik alle trappen op zal gaan naar de hoger gelegen delen. Vooruit dan, ik heb Monique beloofd om vanaf het hoogste punt te zwaaien.
Bij de toegang staat een man mutsjes met helmen uit te delen die verplicht zijn voor de hogere delen.
‘Haben sie Höhenangst?’, vraagt de man. Stoer zeg ik ‘Sicher nicht!’. Hoor ik zelf daar een lichte twijfel in mijn stem?

En het gaat eigenlijk best goed. Alleen als ik op het hoogste punt Monique bel om naar elkaar te zwaaien worden de beentjes en het hoofd toch wel wat week.
Maar de entourage boven maakt alles goed. En de stem van Monique vanzelfsprekend.
Het is bijna een doolhof boven dus ik dool nog wel een tijdje rond. Het ene mooie plaatje na het andere duikt voor me op.
Het is een topmiddag voor mij. Ik hoop dat Monique het ook naar haar zin heeft met haar brei- en haaktas.

Goed 16:00 uur brei ik een eind aan mijn bezoek met een geheugenkaartje vol hopelijk leuke plaatjes en een hoofd vol pijpen, ketels en machines.
Het doet me ook goed dat ik in ieder geval vandaag mijn hoogtevrees heb overwonnen. En dat niet alleen; ook mijn angst om lullig op een foto te staan. En dan ook nog zelf gemaakt. En gepubliceerd! Bij deze.

Hier een kleine greep uit de honderden plaatjes op mijn geheugenkaartje:

Gebreid en gehaakt heeft Monique niet zo veel. Ze is merendeels bezig geweest met wat dingetjes een andere of juiste plek geven te in de camper. Voor zo’n reis worden er toch altijd snel wat kleine dingetjes ingegooid met het idee van ‘dat zoeken we onderweg wel uit’. En dat was vanmiddag dus. Waarvoor dank, Monique!
😊

Na koffie met wat lekkers rijden we in een half uur naar de camperplaats van Hombourg-Haut in Frankrijk.
Een plek aan de rand van een groot parkeerterrein tegenover een soort van dorps-/gemeenschapshuis. En daarachter een supermarkt.
De camperplaats wordt gratis aangeboden door de gemeente. Dat zie je in Frankrijk best veel. Stroom is mogelijk maar reteduur hier. Naar het schijnt €15 voor een dag. Water tanken is mogelijk bij een sanizuil tegen betaling van €2. Vuil water lozen kan gratis boven een put. Voor alles dank, beste gemeente!

We hebben nu niks nodig, misschien morgen. Stroom hebben we sowieso niet nodig. We wekken voldoende op en hebben een grote ‘thuis’batterij van 300AH.

Het is mooi geweest voor vandaag. Héél mooi. En we zijn weer een land verder.

Slapen in Hombourg-Haut, Frankrijk
Klik op deze link voor google map.

KM 121054