Vrijdag 10 oktober
Ontwaken in Javerdat, Frankrijk
KM
Ook vandaag weer een prachtige dag voor de boeg. ’s Nachts is het met een graad of 7 wel behoorlijk fris maar overdag loopt de temperatuur op tot 25 graden of meer.
We hebben voor deze reis niet veel gepland, maar wel een bezoek aan Oradour sur Glane. Die plaatsnaam is in deze blog al vaker voorbijgekomen.
Niet een heel gezellig uitje maar wel een zeer interessante.
We beginnen de dag gezellig; op de fiets naar het dorp. We zijn
een beetje huiverig om te fietsen in dit deel van Frankrijk want fietspaden kennen ze hier niet, en er is ook bijna geen fietser te bekennen.In ongeveer 20 minuten fietsen we naar het dorp. De eerst 15 zijn heel prima te doen door het glooiende heuvellandschap. De laatste 5 minuten gaan over een drukke doorgaande weg zonder fietspad waar auto’s en vrachtauto’s voorbijrazen, maar ze houden wel voldoende afstand.
Wat zijn wij in Nederland verwend met de infrastructuur voor fietsers!
Maar bij de parkeerplaats voor het museum/monument aangekomen is er zelfs iets van een fietsenstalling, bestaande uit wel 10 gleuven voor fietsende bezoekers.
Vandaar is het slechts 5 minuten lopen naar de ingang van het verwoeste dorp.
En dan komt het ‘ongezellige’ en trieste gedeelte…
In het kort even wat informatie vooraf:
Oradour sur Glane is een dorp wat in WOII door de
Duitsers volledig is verwoest en waarvan alle inwoners vermoord zijn op 10 juni
1944. Kort na de oorlog kwam Charles de Gaulle naar Oradour. Hij besliste dat
de resten van het oude dorp de functie moesten verkrijgen van monument.
Ik ga er hier niet zoveel over uitweiden, op het internet is
veel informatie te vinden. Ik begin met een paar links van Wikipedia:
Wat ik ook een interessante link vind is over het proces later tegen de beschuldigden van de moordpartij: [https://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedbad_van_Oradour-sur-Glane]
Als je met die links begint heb je misschien ‘zin’ om nog meer te ontdekken over dit gruwelijk verhaal.
Bij de ingang van het dorp is in 1999 een museum ingericht, het Centre de la Mémoire (vandaag gesloten). Het is een ondergronds museum. Wie de ingang van het museum passeert komt midden in het dorp weer bovengronds.
Daar zijn alle ruïnes nog in de staat van na de verwoesting. Alles is zo gelaten zoals het de fatale dag is achtergelaten, inclusief de auto van de huisarts, die nog op het dorpsplein staat.
Dat is toch wel heel verschrikkelijk wat hier is gebeurd. De Duitsers hebben het dorp omsingeld en zijn er rond 13:30 u binnengevallen, wetende natuurlijk dat iedereen aan het eten was. Want de middagmaaltijd is nogal een belangrijk iets in Frankrijk. De vuile schoften.
In het kort: alle mannen zijn gefusilleerd en alle vrouwen en kinderen opgesloten in een brandende kerk. Wie eruit probeerden te vluchten werden meteen doodgeschoten.
Meer schrijf ik er niet over. Klik op de bovengenoemde links.
Wat best gek voelt is het weer van vandaag: strakblauwe lucht en een temperatuur van 25 graden. Het zou zomaar gekund hebben op 10 juni 1944 in het zuiden van Frankrijk. Ik heb wel even geprobeerd uit te zoeken wat voor weer het echt is geweest op die bewuste dag in Oradour sur Glane omdat ik prachtig weer zoals vandaag eigenlijk niet voor kan stellen bij zo’n verschrikkelijke moordpartij. Met zulk weer voelt het bijna als een ‘uitje’ vandaag.
Ik heb ergens het gevoel alsof het lopen door de straten hier met de verwoeste huizen, de verwoeste en ondertussen verroeste auto’s her en der nog op straat, en de persoonlijke spullen in de huizen, mij misschien meer zouden raken als het sober en grauw weer zou zijn vandaag.
In de kerk waar alle vrouwen en kinderen vermoord zijn komt het wel dichterbij. Men zegt weleens ‘Ik kan het me voorstellen’ of ‘Ik kan het me niet voorstellen’. Gelukkig is het voor ons niet voor te stellen hoe de vrouwen en kinderen hier geschreeuwd en gehuild moeten hebben, dan hadden we lang last gehad van slapeloze nachten denk ik.
Wat ons opvalt is dat er zin zo’n kleine gemeenschap zoveel ondernemers bij elkaar en naast elkaar woonden.
Kleine plaquettes op de huizen geven aan of er een winkel, kapperszaak, garage, tandarts of kledingatelier gevestigd was. Maar ook zien we een fietsenmaker, een wijnhandelaar, een steenhouwer voor grafzerken, een kolenboer, een slager, een schoenmaker, éen kaasboer, een bakker, en we kunnen zo nog wel even doorgaan. En dat alles heel dicht bij elkaar. Dat is toch echt zo’n klein dorp waar je zou willen wonen? Waar je even een paar deuren verderop je brood gaat halen, of een flesje wijn gaat kopen, en je waarschijnlijk voor de dokter ook niet een week hoeft te wachten maar gewoon in de wachtkamer gaat zitten tot hij je binnenroept.
Dat moet toch een hele hechte gemeenschap zijn geweest. En dan zo ff in een paar uur tijd helemaal uitgemoord en weggevaagd.
We moeten vanzelfsprekend ook denken aan andere plekken op de wereld waar mensen nog steeds slachtoffer worden van de beestachtigheid van andere mensen. En complete dorpen weggevaagd worden. Ik ga hier die andere plekken niet uitlichten, die zijn vrij gemakkelijk te bedenken.
Ik had me voorgenomen om hier eens uitgebreid te gaan fotograferen, en dat heb ik ook gedaan. Maar afgezien van het feit dat ik het technisch moeilijk vond om hier te fotograferen met het moeilijke knalharde contrastrijke licht (ik ben meer van de mistige ochtenden), merk ik ook dat ik tijdens het bewerken van de foto’s zelf best ontevreden ben. Mede omdat ik niet de sfeer of het gevoel eruit krijg die ze zouden moeten hebben. Het blijven op dit moment eenvoudig vastleggingen van materiele zaken voor mij.
Misschien moet ik de foto’s maar eens een aantal weken laten liggen. Misschien komt het dan.
Maar misschien heb ik ook niet het gevoel gehad toen ik de foto’s nam. En ging het daar al fout.
En misschien is het ook wel onmogelijk om het in foto’s te vatten. Net zoals het onmogelijk is om echt voor te stellen wat hier gebeurd is. Maar goed ook.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Vrijdag 10 oktober
Overnachten in Javerdat, Frankrijk
KM
Overnachten in Javerdat, Frankrijk
KM
Geen opmerkingen:
Een reactie posten